
Seu in su trenu chi de Warszawa mi nci potat a s’aeroportu de Krakow, mesu indromiscau po mora de su silentziu aintr’e sa cabbina, candu, castiendi is campus frorius m’acatu de duas feminas chi mi funt osservendi.
De sa mirada de issas cumprendu ca funti crosidadosas e ca funt circhendi de cumprendi de innui ndi bengu. Inghitzaus a chistionai pighendi arremontza de cudhus bellus campus froris, chi de trettu in trettu bieus de su trenu.
Issas funt polacas e tenint agradessius is complimentus mius po sa terra insoru. Funt mama e filla, brundas a ogus asullus, sa cara est cussa de sa genti slava. Crara e fini, ma chi scoviat, pruschetotu in sa de sa mama, una vida passada parendi cara a tempus tostaus, asuta de s’umbra de su comunismu sovieticu.
Mi precontant ita mi nanta e de innui ndi bengiu e candu in inglesu dda sa naru: «I’m Sardinian» (seu sardu) cumentzant a arriri prexadas, e in su pagu polacu chi sciu torru a nai ca seu sardu: «Jestem W Sardynii». Immui seus “amigus” poita tenint in contu mannu is chi cicant de imparai sa cultura insoru.
Dda sa precontu ita scinti de sa Sardigna: po prima mi torrat sceda sa filla. Issa est nutritzionista, duncas mi fueddat de blue zones, chi ant a essi cussus logus de su mundu innui sa genti bivit a longu, fintzas a cent’annus e prusu.
«ltt’attru scieis?», domandu.
Sa mama intzandus intrat in chistioni e mi contat ca scidi de sa bellesa de sa natura e de su mari sardu. Sighit contendi ispantus de sa bellesa de sa genti chi at biu cun su bistiu traditzionali sardu in dias de festas mannas.
Difatis aciungit, a trett’e mesu intre sa bregungia e s’arrisu, ca fintzas a pagu tempus issa si pentzaiat ca sa Sardigna fiat un istadu liberu e indipendenti. Arriendi dda naru ca est su chi medas oleus. Pedu intzandus chi scint calincuna cosa de sa cultura sarda.
Paris, torrant sceda ca a dolu mannu non scint nudha, ma podendi aiant a benni in Sardigna a iscoberri su chi a nai de issas est unu ischisòrgiu cuau.
Dda sas contu intzandus unu pagu de istoria, cultura, traditzionis e fintzas de su mandiari sardu. Atèntas ascutant dogna fuedhu e fatu, pedint de ndi sciri de prus.
Duas oras passadas in d’una serrada de ogus, batallendi de is cosas de is terras nostras, de is assemizus e de su chi, immui po s’unu immui po is atras est nou a ddu intendi.
Si saludaus cun sa promitencia de s’intendi e de s’agatai torra. Su biàgiu est acanta de acabai, mi nci atziu a s’aparèchiu pensendi cumenti podeus fai nosu sardus a fueddai de Sardigna a giru in su mundu in d’una manera libera e sintzera, chi fetzat a cumprendi ca seus parti de su mundi de ariserus e de oi, e ca oleus essiri parti de su de cras puru. Liberus e connotus cun su nòmini nostru: sardus!

