


La devozione per Santa Greca si esprime anche attraverso l’arte sartoriale che nei secoli ha vestito il suo simulacro. La storia degli abiti della Santa è un viaggio che parte dal periodo seicentesco per arrivare alle creazioni moderne, come l’abito realizzato nel 1998 da Graziella Piras.
Il simulacro, con la sua struttura a trespolo di stampo spagnoleggiante, ha visto i paramenti mutare nel tempo. Un inventario rivela che in origine l’abito era verde, sostituito poi dal velluto rosso fino a metà Ottocento. Dalla fine dell’Ottocento la Santa iniziò a indossare vesti in broccato, mentre dagli anni Cinquanta del Novecento si diffuse l’uso del raso di seta con ricami in oro e fiori colorati, offerti dai fedeli.



Un momento chiave si inserisce nel 1996, quando Salvatore Porceddu divenne obriere. Sua moglie, Graziella Piras, notando l’usura dell’abito, decise di realizzarne uno nuovo. Insieme al marito Graziella andò a Roma per acquistare i materiali presso la sartoria ufficiale del Vaticano. I tessuti e i filati d’oro suscitarono lo stupore del parroco, Don Raimondo Podda.
Il lavoro richiese sei mesi, a partire dal marzo del 1998. Graziella studiò il modello partendo da un vecchio abito (per le misure) e da una manica storica (per i decori). L’opera finale non fu una semplice copia, ma portò un’evoluzione stilistica: sostituì i tradizionali spilli con dei bottoni, per non rovinare la stoffa, e introdusse le coccarde per gli obrieri.



Oggi, durante le celebrazioni, la Santa indossa questo abito, completato da parrucca, palma, Vangelo, corona e gioielli. La maestria di Graziella ha varcato i confini di Decimo, portandola a realizzare abiti anche per la Madonna Assunta di Guasila e Donori. Un’eredità di fede e sartoria che continua a vivere nel paese.

Su bestiri de Sant’Arega: istòria e devotzioni intre orrobba e arti de cosiri
Sa devotzioni po Sant’Arega s’espressàt puru atréssu s’arti de cosiri chi in is sèculus at bistìu su bultu suu. Sa istòria de is bestiris de sa Santa est unu viàgiu chi movit de su de seixi sèculus po arribai a is traballus modernus, coment’e su bestiri fatu in su 1998 de Graziella Piras.
Su bultu, cun sa carena sua a “trespolo” de stilu ispagnolu, at bitu is pannus cambiai in su tempus. Unu de is primus imbentàrius scoberrit chi in su comintzu su bestiri fiat birdi, cambiau a pustis cun su belludu arrubiu finas a mesu Otucentu. De s’acabu de s’Otucentu sa Santa at cumentzau a bestiri pannus de brocatu, intere de is annus Cincuanta de su Noicentu si est ispaghinau s’impiegu de su rasu de seda cun ricamus de oru e froris colorius, arregalaus de is fidelis.
Unu momentu de importu est istadu in su 1996, candu Salvatore Porceddu est stetiu obreri. Mulleri sua, Graziella Piras, biendi cantu fiat bistratu su bestiri, at decidiu de ndi fai unu nou. Imparis a su maridu, Graziella est partia a Roma po comprai is materialis in sa sartoria uficiali de su Vaticanu. Is pannus e is cannutíglius (fili d’argento e d’oro per ricami) ant fatu spantai a su predi Don Raimondo Podda.
Po su traballu nci funt bòllius ses mesis, incumentzendi de martzu de su 1998. Graziella at istudiau su modellu partendi de unu bestiri bèciu (po is medidas) e de una màniga antiga (po is decòrus). Su traballu de acabu no est istadu sceti una còpia, ma at portau una novidadi: Graziella at postu is butonis in logu de is acúgias de sa traditzioni, po no arrogai su pannu, e at inventau is cucardas po is obreris.
Oi sa Santa bestit custu pannu cun sa piluca, sa palma, su Vangelu, sa corona e is prendas. Sa balentia de Graziella at passau is lacanas de Dèximu, portendi-dda a fai bestiris puru po s’Assunta de Guasiba e cussa de Donòri. Un’eredadi de fidi e de arti de cosiri chi sighit a bivi in sa bidha.





