In su coru de su Campidanu s’agatat un arrogu de terra anua sa natura e s’ingegnu de s’òmini bivint impari de millènnius: est sa Dòrida. Cun custu nòmini s’identificat sa parti de campèda anua s’agatat Deximu Mannu, unu logu carateritzau de tèrras alluvionalis de una fertilidadi de spantu. Est pròpiu po mori de sa richèsa de is depòsitos lassaus in sèculus chi custu logu est diventau, giai de s’època romana, unu centru de primore po sa massaría e sa frutu-cultura.
Sa bona sorte de sa Dòrida s’agatat in sa retza idràulica, una de is prus fitas de sa Sardigna. Su logu tenit unu sistema de bias de abba chi bidit protagonistas su Flumini Mannu, su Riu Mannu de Santu Sperau, su Flumineddu, su Riu de Concias (connotu fintzas cumenti Bau sa Ruxi) e su Riu ’e Sesi.
Custa bundhàntzia de aba, si de una parti at portau richesa, de s’àtra at sèmpiri rapresentau unu intzidu po sa segurèsa.
Su sìmbulu de custa cunvivèntzia de mila annus est su ponti romanu “Bingia Felis” a trexi arcadas. Fabbricàu po aguantai a sa fortza de is inundaméntus, abarrat ancora oi una de is òperas de ingegneria prus mannas de s’ìsula.
Oi, su de is abas parit mudau: po amparai sa bidda medas de custos flùminis e arrius funt istaus iscansaus, incanalaus o arrangiaus aintru de àrginis. Perou, s’ànima de sa Dòrida abarrat po sempri acapiada a cussus arrius chi sighint a nudriai sa memòria e sa terra de Deximu.
